DE VERLOREN TWEELINGHELFT:

Heel veel mensen hebben zonder dat te weten een verloren tweelinghelft. Als één kind van een tweeling het in de baarmoeder niet heeft overleefd, dan noemen we dat een verloren tweelinghelft. Dit zieltje kan al met een paar uur, een dag weer vertrokken zijn, daarom is het niet te zien geweest op een echo al is die nog zo vroeg al tijdens de zwangerschap gemaakt. Vroeger waren de echo's nog niet in beeld, maar dan zou je het nog wel kunnen herkennen aan een bloeding tussentijds.

Dit is voor het kind die het wel haalde nogal eens een grote onbewuste, emotionele last. Het gevolg daarvan kan zijn o.a.:
- Eenzaamheid
- Altijd al een tweelingzus of broertje gehad willen hebben
- onverklaarbare schuldgevoelens
- onvervulbaar verlangen naar eenheid
- altijd op zoek zijn naar...?
- afdwalen in gedachten en vanuit het innerlijke perspectief communiceren met die andere wederhelft in de zielswereld
- onzichtbare vriendjes hebben (kunnen ook engelen zijn)
- anorexia / niet kunnen eten
- dwang ondervinden
- je mist iets maar weet niet wat...
- onrustig gedrag
- ontevreden en op zoek
- je kunt niet goed aarden


Iedereen weet wel dat tweelingen een speciale band met elkaar hebben. Zij voelen elkaar feilloos aan, willen vaak bij elkaar zijn.
Als een van de twee komt te overlijden in dit leven, dan is dat een hele hechte liefdesband die wordt verbroken. Bewust wordt dit gevoeld en doorleefd. Echter als je een verloren tweelinghelft hebt, dan is het onbewust, maar net zo voelbaar als wanneer het in het echte leven gebeurt.

Het onbewuste psychotrauma leidt ertoe dat je je draai in het leven niet goed kunt vinden. Je mist iets en je weet niet wat, je bent vaak onrustig, Hooggevoeligheid zou hier ook mee te maken kunnen hebben, ontevreden en op zoek naar..., je kunt niet goed aarden.

Als je verloren tweelinghelft afsterft, komen er toxische stoffen in het vruchtwater, waardoor jij het ook moeilijk hebt om in leven te blijven. Je haalt het uiteindelijk wel, maar er rijzen mogelijk ook allerlei vragen. Als je tweelingzus of broer 'teruggaat', vraag jij je af of het voor jou dan nog wel zin heeft om te blijven leven. Er is in jouw een soort van aarzeling, terughouding, twijfel.

Je staat met één ben nog in de zielenwereld, met het andere been sta je hier op aarde. Je kunt je voelen als een vreemdeling op aarde ( autisme?) Je bent niet helemaal happy met hoe het er hier aan toegaat... Het gaat over "je bestaanrecht"! Mag jij wel bestaan? Doe jij er wel toe? Mag jij gezien en gehoord worden... JA dat is je levensmissie! Je hebt hier een taak te doen, daarvoor ben je naar de aarde gekomen en je missie te voltooien.

Wat ik kan doen: is de verloren tweelinghelft te verwijderen en in het licht te plaatsen, zodat jij meer bij jezelf mag en kan komen. Soms dien ik daarvoor een heel gesprek aan te gaan met dat verloren zieltje, dat hij meer een last is voor jou, dan een zegen. Dat jullie nooit gescheiden zullen worden, dat hij alleen iets voor jou kan doen, als hij eerst naar het licht gaat, dan pas is hij in staat jou zo nodig te ondersteunen. Dit wordt met de prenataaltherapie gedaan.