DE VERLOREN TWEELINGHELFT:

Het kan zijn dat je in de baarmoeder niet alleen was en dat je deel uitmaakte van een tweeling.

Als je wederhelft voortijdig overleed, ( en dat kan al binnen enkele dagen) was je de enige overlevende en veranderde de veilige bedding  van de baarmoeder in een oorlogsgebied.

Nog voordat je daadwerkelijk kon zien, heb je de dood van dichtbij in de ogen gekeken en dat heeft je achtergelaten met een vaag gevoel dat er iets niet klopt.

Het niet meer horen van de hartslag van je tweelingbroer of zus kan een  grote schok hebben opgeleverd. Bij reageerbuiskinderen zijn dat vaak meerdere broertjes/zusjes.

Omdat de nabijheid van de overleven tweelinghelft zo overweldigend was, heb je je proberen af te wenden. Je hebt je langdurig in een rare bocht gewrongen en door de gespannen houding van je wervelkolom kunnen er rugklachten zijn ontstaan, tot een scoliose aan toe.

Heeft je kind een denkbeeldig vriendje of vriendinnetje en beleeft ze grote avonturen met hem/haar? Het is goed mogelijk dat ze dan ook een verloren tweelinghelft heeft. Vraag een test aan bij mij. 

Iedereen weet dat tweelingen een speciale band met elkaar hebben. Zij voelen elkaar feilloos aan, willen vaak bij elkaar zijn enz. Als een van de twee komt te overlijden in dit leven, dan is een hechte liefdesband die wordt verbroken. Bewust wordt dit gevoeld en doorleefd.

Echter als je een verloren tweelinghelft hebt, dan is dit onbewust, maar net zo voelbaar als wanneer het in het echte leven gebeurt.

Wanneer een verloren tweelinghelft afsterft komen er toxische stoffen in het vruchtwater, waardoor het moeilijk wordt om in leven te blijven. Daardoor kunnen er allerlei allergieën en ontgiftings problemen optreden. De gevolgen hoeven overigens niet alleen maar fysiek te zijn. Veel tweeling verlatingsklachten kunnen bij een stressvolle scheiding opnieuw opspelen. Maar ook bij ontspanning zoals in een warm bad, kan de herinnering van het prenatale trauma omhoog borrelen. Denk hierbij ook aan huilbaby's.

Jij hebt het verblijf in de baarmoeder fysiek dan wel gered, maar door het van dichtbij meegemaakte stervensproces blijft het geestelijk overleven. Je bent geamputeerd geraakt van een deel van jezelf en je voelt je een vreemdeling op aarde. Het laat je twijfelen over de zin van het leven en het wordt moeilijk om je bestaansrecht op te eisen. Eigenlijk sta je maar met één been in dit leven en met het andere been sta je in een andere dimensie.

Het verloren deel van jezelf levert een afhankelijkheid in relaties op waarin verlatingsangst en bindingsangst twee kanten van dezelfde medaille vormen. Gevoelens van schaamte, eenzaamheid en een onvervulbaar verlangen naar eenheid kunnen in een jaloers en bezitterig gedrag naar voren komen, het constante verlangen naar intimiteit. Die huidhonger kan erg beklemmend werken, zeker als de verloren tweelinghelft in een ander wordt gezocht.

Enkele kenmerken van een verloren tweelinghelft te hebben zijn: eenzaamheid, verdriet voelen, onverklaarbare schuldgevoelens, onvervulbaar verlangen naar eenheid, altijd op zoek zijn naar…?, je mist iets en je weet niet wat, je bent voortdurend onrustig ( denk aan ADHD), je kunt niet goed aarden, je bent niet goed gereïncarneerd.

Als je afscheid genomen hebt van een verloren tweelinghelft kun je het idee hebben dat je gefaald hebt om de ander vast te houden en in leven te houden. Je overleden tweelingbroer of zus is voortijdig uit de aardse dimensie gestapt, maar is op een ander niveau nog steeds aanwezig.

Jij mag nu JA  gaan zeggen tegen het leven op aarde, zonder te blijven zoeken naar iets dat er niet meer is.  Je hebt de geboorte overleefd en dat is een enorme overwinning.

Vier die overwinning door het gemis om te zetten in een kernkwaliteit.

Je hebt namelijk in de moederschoot het eenheidsbewustzijn ervaren en dat is de hoogste graad van verbinding. Nu hoef je het alleen nog maar te integreren in je dagelijkse bestaan.

Wat ik doe is, de verloren tweelinghelft door sturen naar het licht ( mocht hij nog belastend aanwezig zijn in je systeem, hieronder een eigen ervaring toen dat gebeurde:  Bij de verloren tweelinghelft, wauw! het leek wel of ik zelf in een film zat.
Niet te beschrijven. Ik zat op de bank en heb haar gevraagd voor me te komen staan.
Ze wist idd niet dat ze overleden was. Ik heb haar dat verteld en ook dat ik niet wist waarom, maar dat dit er ook niet toe deed.
Ik heb haar aangegeven dat ze NU via mij door kan reizen naar de hemel, het licht.
Ze was bang, heel bang. Voelde ijskoud en heel erg zwart.
Mijn arm is een verlengstuk naar dat licht, de regenboogbrug, ik ben de brug tussen hemel en aarde...
Ze was wel gelijk bereid om te gaan, en toen ze ging voelde ik eerst heel veel verkramping in mijn hand, alsof het helemaal samenkneep, afgrijselijk eigenlijk zo bang was ze, daarna reikte mijn arm zo hoog de lucht in, het rekte helemaal uit, ik kon niet hoger....
Ik heb haar verteld; verder kan ik niet met je meegaan, het laatste stuk moet je zelf gaan, oh ik moest huilen en voel dat verdriet nog, haar verdriet. Maar ze was moedig en ze ging zelf verder. Ik gaf aan: Kies voor jezelf, kies voor liefde i.p.v. angst en ze ging.
en daarna voelde ik ook bij je zoon zoveel lichtheid komen. Het werd helemaal warm en van zwart ging het over naar een andere wereld en die kleurde zachtgeel, zo liefdevol, zo zacht.
Nu ik dit zo typ voel ik van alles over mijn rug kriebelen, tekens dat het klopt en dat zij ( de verloren tweelinghelft) ook nu gelukkig is.
 

Artikel waarmee ik in december 2015 in het tijdschrift Spiegelbeeld heb mogen staan over traumahealing. Het is iets verandert, maar ik doe nog steeds traumahealing..






De behandelingen kunnen ook gedaan worden in een persoonlijke sessie bij mij thuis.

Ik test niet meer om welk trauma het gaat, maar via de traumareiniging gaat het meest voor de hand liggende trauma.

Je kan dit meerdere keren laten doen, want je hebt meer trauma's dan je lief zijn, uit dit leven, maar ook nog uit vorige levens.



er is altijd een keuze...

De rotonde

Je kunt heel lang blijven rijden op een rotonde
en nooit een afslag nemen.
Maar wees dan niet verbaasd dat situaties
zich steeds blijven herhalen.
Er is niets mis met een extra rondje rijden,
soms brengt het je de rust en de ruimte
om even bij te komen, om inzicht te krijgen
in welke afslagen er zijn, en welke goed voelt om te nemen.

Maar blijven rondrijden omdat je bang bent
niet de juiste keuze te maken,
of omdat je niet kunt overzien welke veranderingen
het komt brengen, of mensen wel van je zullen blijven houden als je ervoor kiest je eigen hart te volgen,
zal je nooit in je eigen kracht zetten.

Dat het de tijd is om een afslag te nemen,
heb je al een tijdje gevoeld.
Probeer voor jezelf te achterhalen wat de reden is
waarom je hetzelfde rondje, steeds opnieuw, blijft rijden.

Is het angst, is het je zelfvertrouwen,
is het afhankelijkheid van anderen,
zijn het opgekropte emoties,
is het het gevoel van onveiligheid,
of de angst om de controle te verliezen ?

Niet kiezen, is ook kiezen.
Maar we zitten nu in een tijd waarin de ruimte
steeds meer opgevuld wordt met nieuwe energie.

En die energie vraagt om verandering
omdat jij van binnen verandert.

De onrust en de chaos in de wereld zijn daar een uiting van.
Je kan overal tegen zijn, maar de vraag die aan jou
wordt gesteld is: waar ben je voor?
Dat is de uitnodiging van de nieuwe energie,
en dat is positief.

Wat de reden ook is om rondjes te blijven rijden,
je houdt de reden in stand door geen afslag te nemen.
En die reden is vaak gebaseerd op eerdere ervaringen,
op aangeleerde overtuigingen, die in feite,
bedachte verhalen zijn in je hoofd.

Neem een afslag als het goed voelt,
volg je hart en vind je ware waarheid,
zodat je af kunt rekenen met de onware verhalen
die je steeds opnieuw, hetzelfde rondje laten rijden.

Uit het boek Lichtflits, Iets in jou