DOLENDE ZIELEN:

Als je in de spiegel kijkt zie je je eigen evenbeeld, maar is dat ook daadwerkelijk zo? Het kan namelijk ook zo zijn dat je een onbewuste identificatie in je aura meedraagt van een overleden familielid? Dan kijk je door de ogen van een andere ziel. Eigenlijk best wel een enge gedachte, toch?

Een onbewuste identificatie is een persoon die “het licht” na zijn dood nog niet heeft kunnen vinden en is in de aura van een andere persoon gegaan. Je hoeft zelfs die persoon niet gekend te hebben. Alleen de aura te zuiveren helpt hier niet bij. Het is de bedoeling dat de overleden persoon zelf de beslissing neemt om naar het licht te willen gaan. Daar help ik bij, maar af en toe moet ik praten als brugman om hem of haar zover te krijgen dat hij ook die sprong daadwerkelijk durft te maken. Je zou kunnen zeggen dat ‘Ik een brug tussen hemel en aarde, ben.

Kenmerken van iemand die een dolende ziel / familiare entiteit met zich meedraagt in zijn aura zijn:

- onverklaarbare vermoeidheid!

- ziekten en kwalen ( die mogelijk de overleden persoon ook had)

- stress

- een naar gevoel in je hoofd en lichaam

- alsof iemand anders steeds naar je kijkt, terwijl je niemand ziet

- je steeds moet denken aan een bepaald persoon die overleden is.

- Kinderen die niet kunnen eten, opstandig gedrag vertonen, en niet goed in hun vel zitten.

- soms na een begrafenis, als je je er vlak daarna niet zo fijn voelt, is het goed mogelijk dat een dolende ziel zijn intrek heeft genomen in jou aura en het aardse bestaan nog niet wil verlaten.


* Zo kan je ook als onbewuste identificatie een “verloren tweelinghelft” hebben. Je bent er 1 van een tweeling ( bij 3 of meer kan dit ook) maar hebt er zelf ( ook je moeder) geen weet van, daar het andere zieltje vroegtijdig is afgehaakt al in de baarmoeder. Soms weten moeders dan nog wel dat ze een tussentijdse bloeding gehad hebben, maar soms is het nog maar zo pril geweest dat er geen zakje gevormd is en het ook niet zichtbaar is geweest op de echo’s.

Tweelingen hebben bijna altijd een erg hechte band, als een van de twee komt te overlijden dan wordt dit gevoeld als een groot gemis.

Met dit gemis en dit gevoel ben jij al vroeg ter wereld gekomen. Heeft het leven voor jou nog wel zin, kan een gedachte geweest zijn. Wat moet ik hier moederziel alleen in deze wereld? Heb ik nog wel bestaansrecht nu mijn broertje of zusje alweer bij mij weggegaan is. Dit alles is geheel onbewust! Maar zo voelbaar dat je je hele leven zoekt en/of iets mist. Vaak zijn mensen dan ook idolaat van een tweelingzus te willen hebben als ze nog klein zijn. Het besef is er ergens wel en qua hoofd kan je het niet bedenken. Je kan echter wel de pijn en het verdriet blijven voelen als een gemis. Het wordt tijd dat ook dit zieltje naar het licht mag gaan, wat voor jou zelf ook rust brengt.


Veel overleden zielen willen nog niet naar het licht, daar ze denken hier nog nodig te zijn? Boete willen doen voor hun daden? Een moeder die kleine kinderen achter laat? Een innige geliefde die nog niet wil scheiden? Maar denk ook aan ziekten, een ongeval waarbij het té snel in ene gaat. Voor de ziel gaat het dan te snel en weet niet dat hij al overleden is en naar het licht dient te gaan, en maar blijft rond dwalen. Het is dan wat we noemen een dolende ziel.

Wat ik doe is in gesprek gaan met die overleden ziel: om hem de weg naar het licht te wijzen en hem te helpen met zijn overgang daar naartoe. In deze trant gaat het, maar kan ook wisselend zijn.

De 1e en meest belangrijkste vraag aan een overleden ziel is: Weet je dat je bent overleden?
Zolang die gene dat niet weet zal hij altijd vast blijven houden aan het aardse leven, hij denkt namelijk nog dat hij leeft en begrijpt er niets van dat niemand hem meer hoort of ziet, met alle gevolgen van dien.

Dag... (naam)  

C.: Weet je dat je bent overleden?
O: Ja! Oké wil je dan nu via mij door reizen naar het licht? en meestal willen ze dat en gaan ze ook direct. Ze zijn het dwalen al meer dan zat en voelen zich gezien en gehoord en zijn blij dat ze geholpen worden om naar het licht te reizen.

* Versie 2: komt het meeste voor.

Dag…. ( naam als ik die weet)

C.: Weet je dat je bent overleden?

O: Nee...

C: Oh, dan moet ik je nu vertellen dat je bent overleden. De reden weet ik niet, en dat is ook niet meer zo van belang. Het is belangrijk dat jij zelf weet dat je niet meer leeft. Misschien kun je de dingen dan nu ook anders gaan zien, dat je niet meer gehoord en gezien wordt, terwijl je nog zo je best doet.?

Je krijgt nu de kans om door te reizen naar "het licht". Zou je dat willen?

O: Nou... weet ik niet hoor.

C: Waarom wil je vasthouden aan het aardse leven? Het heeft geen nut om hier te blijven hangen, zo wordt je een dolende ziel en nu krijg je de kans om door te reizen, via mij. Niet iedereen krijgt die kans. Tevens als je eerst in het licht ben, kun je daarna altijd nog heen en weer reizen en iets betekenen voor de mensen die je achterlaat.

O: nou... ik heb fouten gemaakt.

C: Dat kan zo zijn, maar niemand hoeft boete te blijven doen. Iedereen maakt fouten in zijn leven, dat hoort ook bij de lessen die je in het aardse leven kreeg. Het heeft geen nut om nog steeds hier te willen blijven. Niet voor jezelf, maar ook niet voor degene die je achterlaat. Hen kunnen ziek worden van het feit dat jij blijft hangen in hun aura, dat is toch ook niet de bedoeling?

O: nee, dat is niet wat ik wil voor hen, maar toch... ik denk het niet.

C: Laat ik dan vertellen, dat als je in het licht bent, je na een tijdje de kans krijgt om te reïncarneren en kun je alle fouten ( die je denkt gemaakt te hebben) nog eens overdoen en herstellen. Je begint een nieuw leven en je doet de dingen op een andere manier, hoe mooi is dat? Als je hier blijft hangen, is dat op de eerste plaats niet goed en fijn voor jezelf, maar ook niet voor de ander.

Ben je nu bereid om naar het licht te gaan?

O: Het klinkt wel mooi… wat je zegt, maar ik weet het nog niet. Het overvalt me een beetje, deze vraag. Ben ik het wel waard? Om zomaar dit als een cadeautje te mogen aannemen?

C: Waar twijfel je aan? Waar ben je bang voor? Aan de andere kant is er alleen maar warmte, vrede, liefde en alles is goed. Je geliefden die je voorgingen staan daar op je te wachten en niemand is meer boos op je. Ben je nu bereid om te gaan naar het licht van de evolutie, waar je in rust en vrede verder kan leven?

Het heeft echt geen zin om hier te blijven! Niemand hoort je, niemand ziet je! je bent meer een last dan een zegen.

Ik strek zo mijn arm uit, en via mij kun je doorreizen naar het licht... Ben je nu bereid om te gaan?



Ik strek mijn arm dan uit en dan voel ik meestal dat ze het dan ook gaan doen. Ik doe iets met mijn vingers en voel even later dat het klaar is. Ik doe dan nog een natest of deze overleden ziel in het licht is, en of de cliënt vrij is van een overleden ziel in de aura.

Soms moet ik dus praten als brugman, om iemand zover te krijgen dat hij er zelf voor kiest om over te gaan. Meestal weten zij dan niet dat ze overleden zijn, omdat het op het laatste moment té snel is gegaan, zoals ernstige ziekte, ongeval, ongeluk etc.

Mochten ze nog een keer terug komen, dan krijgen ze nog éénmaal de kans, daar ben ik heel stellig in, maar meestal kiezen ze dan wel helemaal voor het licht.

Als je ze niet verteld dat ze zijn overleden, dan krijg je een situatie dat ze zich verstoppen of zeggen Ja, maar doen Nee en lopen gewoon achter je aan, zodra jij je omdraait.

HUISDIEREN zijn ook gebaat bij deze sessie. Je hond of poes zit dan niet in je aura, maar zijn nog steeds aanwezig ook al zie je ze niet, zijn nog niet vrij en in het licht.

Een soortgelijk geval had ik met een vrouw en hun honden. Een vrouw voelde steeds als zij naar bed ging dat ze besprongen werd op bed, ze was daardoor doodsbang geworden. Ik had in het huis al entiteiten verwijderd, maar het kwam steeds terug. Op een gegeven moment vroeg ik aan deze vrouw, heb jij toevallig honden die overleden zijn? Ja dus en die sliepen altijd bij haar op bed. Daarna heb ik de zielen van de honden in het licht gebracht en was de rust wedergekeerd.

Zo was het ook met een eigen hond, die ik kort voor mijn verhuizing heb moeten laten inslapen daar ze ziek was. Mijn nichtje van 1 jaar destijds kwam regelmatig langs en zij riep dan steevast; waf waf! Op een gegeven moment vroeg ik aan haar; Waar is Waf waf dan? Zij klopte op het deken op de bank en toen wist ik meteen; oh maar Joy is nog helemaal niet in het licht. Ze is nog steeds bij me. Een fijne gedachte misschien om te denken dat ze nog steeds bij me was al die tijd, maar ik wilde haar rust geven, dus heb ik haar naar het licht gebracht om daar in rust en vrede verder te kunnen leven.