De verloren tweelinghelft en de familiare ziel naar het licht brengen:

BENT U DONOR VAN EEN FAMILIARE ZIEL?

Dolende zielen, we hebben het er al zo vaak over gehad.

En toch is er een verschil denk ik te weten.

Heeft u in het algemeen last van entiteiten of bent u donor van een familiare ziel?

Hoezo donor?

Wie zijn gedachten wil bepalen over orgaandonatie en –transplantatie zou zich allereerst dienen af te vragen hoe hij de mens beschouwt. Is de mens in principe slechts een verzameling botten, spieren, weefsels, bloed, water? Of ligt hier iets anders ten grondslag? Anders gezegd: bestaat de mens slechts uit zijn fysieke, materiële lichaam of is er meer?

Tussen geest en lichaam bestaan een nauwe verbondenheid en wisselwerking.

De organen als wezenlijke delen van het lichaam zijn als het ware doordrenkt met de ervaringen die de geest tijdens zijn leven opdoet. Deze belevingen hebben hen neerslag in het lichaam, zoals ook de toestand van het lichaam een bron is voor weer nieuwe ervaringen. Het geestelijk wezen van de mens ontwikkelt zich al doende steeds verder.

Bij het verkrijgen van een donor is het mogelijk dat er persoonlijkheidsveranderingen optreden. Bekend is dat sommige ontvangers duidelijk bepaalde karaktertrekken / persoonlijkheidskenmerken van de donor hebben meegekregen.

Wat heeft dat met een familiare ziel te maken?

Zo kun je dus ( en helaas komt dat maar al te vaak voor in mijn praktijk) dat personen een overleden familielid in zich dragen als entiteit.

Je zou je daarom kunnen afvragen: Ben “ik” nog mezelf?

Als jij vermoedt dat je bepaalde dingen geërfd heb van je vader of moeder, opa of oma, dan zou het best eens kunnen zijn dat dit niet om een erfenis gaat, maar dat hij of zij voort probeert te leven in jouw lichaam (aura). Hij of zij is niet gelijk doorgegaan naar ‘het licht’, maar in een onbewust moment jouw aura ingegaan, met alle gevolgen van dien.

Zo kun je dus zomaar een gedragsprobleem overnemen, die niet van jou zijn, maar waarvan dan gezegd wordt; ach ja dat zit in mijn familie, mijn vader had dat ook.

Een dolende ziel in je lichaam herken je door vermoeidheid, daar je eigenlijk een dubbel leven leidt, een onrustige spanning, soms misselijkheid en evt. stemmingswisselingen.

Een jongentje van 11 jaar was altijd erg bang in het donker, zijn overleden oom zat in hem. Toen ik die oom naar ‘het licht’ heb kunnen sturen was bij het jongentje  zijn bang in het donker zijn meteen de volgende dag over. Onvoorstelbaar vond zijn familie. Ook was hij zijn bozige gedrag kwijt. Een kenmerk van de overleden oom.

Wat zijn entiteiten:

Entiteiten zijn dolende zielen die de weg naar het licht nog niet hebben gevonden. Elke geest kan zijn eigen lichtsfeer / geestelijke bestemming na zijn dood bereiken tenzij:

* Hij niet wil, omdat emoties die met het aardse te maken hebben, hem meer naar de aarde trekken dan naar het licht.  

( denk aan een moeder die jonge kinderen achterlaat).

* Hij de mogelijkheid om naar het licht te reizen negeert. ( omdat hij niet weet dat hij overleden is, bijvoorbeeld door plotselinge dood na verkeersongeval).

* Het kan ook voorkomen dat de overledene vastgehouden wordt door het verdriet van de achtergebleven dierbaren, waardoor hij/zij niet verder kan.

Als een mens overlijdt, blijft zijn stoffelijk omhulsel, zijn lichaam achter. Het fysieke lichaam gaat, maar wie we werkelijk zijn blijft altijd bestaan. Een spiritueel wezen, een ziel gaat nooit dood. In wezen ben je na het overlijden precies dezelfde, alleen dan zonder fysiek lichaam.

Normaal gezien reist de geest door naar de lichtsfeer, maar degenen die de lichtsfeer niet bereiken, blijven zich op aarde richten en proberen weer deel te nemen aan het aardse leven.

Zij gaan zich hechten aan het energiesysteem van een lichaam en proberen zo invloed uit te oefenen op aardse zaken. Vaak is het een familielid dat niet wil verdergaan na de overgang en zich vastklampt aan een dierbare. Zo kan een overleden opa zich vastklampen aan een jong geboren kleinkind. Mensen die beladen zijn voelen zich bijna altijd vermoeid. Dat komt omdat de ziel bij hun lichaam verblijft ook energie nodig heeft. Normaal haalt een ziel die over is deze energie uit de kosmos, maar als ze op aarde verblijft moet ze haar energie daar vinden. Ze leeft dan van de energie van de gastheer. Hoe langer de entiteit bij iemand verblijft, hoe zwaarder de vermoeidheidsklacht.

Ik mag en kan deze dolende zielen begeleiden naar het licht van de evolutie, zodat ze daar in rust en vrede verder kunnen leven en het aardse leven los kunnen laten en u daardoor weer met beide benen op uw eigen pad komt te staan.

Ik test van te voren of zij naar het licht willen. Meestal is dat zo. Mocht dat niet zo zijn, dan vraag ik of zij weten: dat zij overleden zijn? Nagenoeg altijd krijg ik daar dan een: Nee op. ( denk jezelf daarbij maar in: waarom zou ik naar het licht willen gaan, als ik (denk dat ik) nog leef?)

Met deze dolende ziel ga ik dan eerst een gesprekje voeren. Ik vertel ze dat ze zijn overleden en dat ze nu de kans hebben om door te reizen naar het licht, zodat ze daar in rust en vrede verder kunnen leven en het aardse leven en hen familielid los mogen laten. Soms krijg ik daarbij verdriet van de dolende ziel te voelen, maar iedereen is dan wel bereid om naar het licht te reizen.

EEN VERLOREN TWEELINGHELFT is eigenlijk ook een dolende familiare ziel die (meestal) graag naar 'het licht' toe wil.

Het kan zijn dat je in de baarmoeder niet alleen was en dat je deel uitmaakte van een tweeling.


Als je wederhelft voortijdig overleed, ( en dat kan al binnen enkele dagen) was je de enige overlevende en veranderde de veilige bedding  van de baarmoeder in een oorlogsgebied.


Nog voordat je daadwerkelijk kon zien, heb je de dood van dichtbij in de ogen gekeken en dat heeft je achtergelaten met een vaag gevoel dat er iets niet klopt.


Het niet meer horen van de hartslag van je tweelingbroer of tweelingzus kan een  grote schok hebben opgeleverd. Bij reageerbuiskinderen zijn dat vaak meerdere broertjes/zusjes.


Omdat de nabijheid van de overleven tweelinghelft zo overweldigend was, heb je je proberen af te wenden. Je hebt je langdurig in een rare bocht gewrongen en door de gespannen houding van je wervelkolom kunnen er rugklachten zijn ontstaan, tot een scoliose aan toe.


Heeft je kind een denkbeeldig vriendje of vriendinnetje en beleeft ze grote avonturen met hem/haar? Het is goed mogelijk dat ze dan ook een verloren tweelinghelft heeft. 


Iedereen weet dat tweelingen een speciale band met elkaar hebben. Zij voelen elkaar feilloos aan, willen vaak bij elkaar zijn enz. Als een van de twee komt te overlijden in dit leven, dan is een hechte liefdesband die wordt verbroken. Bewust wordt dit gevoeld en doorleefd.


Echter als je een verloren tweelinghelft hebt, dan is dit onbewust, maar net zo voelbaar als wanneer het in het echte leven gebeurt.


Wanneer een verloren tweelinghelft afsterft komen er toxische stoffen in het vruchtwater, waardoor het moeilijk wordt om in leven te blijven. Daardoor kunnen er allerlei allergieën en ontgiftings problemen optreden. De gevolgen hoeven overigens niet alleen maar fysiek te zijn. Veel tweeling verlatingsklachten kunnen bij een stressvolle scheiding opnieuw opspelen. Maar ook bij ontspanning zoals in een warm bad, kan de herinnering van het prenatale trauma omhoog borrelen. Denk hierbij ook aan huilbaby's.


Jij hebt het verblijf in de baarmoeder fysiek dan wel gered, maar door het van dichtbij meegemaakte stervensproces blijft het geestelijk overleven. Je bent geamputeerd geraakt van een deel van jezelf en je voelt je een vreemdeling op aarde. Het laat je twijfelen over de zin van het leven en het wordt moeilijk om je bestaansrecht op te eisen. Eigenlijk sta je maar met één been in dit leven en met het andere been sta je in een andere dimensie.


Het verloren deel van jezelf levert een afhankelijkheid in relaties op waarin verlatingsangst en bindingsangst twee kanten van dezelfde medaille vormen. Gevoelens van schaamte, eenzaamheid en een onvervulbaar verlangen naar eenheid kunnen in een jaloers en bezitterig gedrag naar voren komen, het constante verlangen naar intimiteit. Die huidhonger kan erg beklemmend werken, zeker als de verloren tweelinghelft in een ander wordt gezocht.


Enkele kenmerken van een verloren tweelinghelft te hebben zijn: eenzaamheid, verdriet voelen, onverklaarbare schuldgevoelens, onvervulbaar verlangen naar eenheid, altijd op zoek zijn naar…?, je mist iets en je weet niet wat, je bent voortdurend onrustig ( denk aan ADHD), je kunt niet goed aarden, je bent niet goed gereïncarneerd.


Als je afscheid genomen hebt van een verloren tweelinghelft kun je het idee hebben dat je gefaald hebt om de ander vast te houden en in leven te houden. Je overleden tweelingbroer of zus is voortijdig uit de aardse dimensie gestapt, maar is op een ander niveau nog steeds aanwezig.


Jij mag nu JA  gaan zeggen tegen het leven op aarde, zonder te blijven zoeken naar iets dat er niet meer is.  Je hebt de geboorte overleefd en dat is een  enorme overwinning.


Vier die overwinning door het gemis om te zetten in een kernkwaliteit.


Je hebt namelijk in de moederschoot het eenheidsbewustzijn ervaren en dat is de hoogste graad van verbinding. Nu hoef je het alleen nog maar te integreren in je dagelijkse bestaan.


Wat ik doe is, de verloren tweelinghelft door sturen naar het licht ( mocht hij nog belastend aanwezig zijn in je systeem), zodat jij eindelijk met beide voeten op Moeder Aarde kan staan en dat brengt vaak hele nieuwe dingen met zich mee. Dingen die makkelijker gaan, dingen die niet meer zo zwaar wegen. het voelt letterlijk lichter. Iedereen ervaart het anders, maar dit soort dingen verneem ik vaak van cliënten.