HET GEKWETSTE KIND HELEN :

Veel mensen zitten met onvervulde verlangens die hun oorsprong hebben in hun baby- en peutertijd. In deze periode zijn we totaal afhankelijk. Niet alleen om te overleven, maar nog meer op het vlak van aandacht, affectie en liefde.

In deze periode ontstaan bijna al onze onvervulde behoeften. Die gaan we dan in ons latere leven proberen te vervullen via vervangingsmiddelen ( roken, eten, drinken etc.) en door allerlei eisen te stellen aan onze omgeving en zeker aan onze partner.

ONVERVULD ZIJN, VECHTEN, VLUCHTEN OF BEVRIEZEN: HET KIND IN JOU WIL GEHOORD EN GEZIEN WORDEN:

Wat zich in jou eenzaam voelt, is je innerlijke kind. Een volwassene hoeft niet eenzaam te zijn. Zelfs als een volwassene een tijdje alleen is, hoeft hij daar eigenlijk geen problemen mee te hebben. Wie wel een probleem heeft met eenzaamheid of alleen zijn, is het kind in jou. Dit kind kon niet overleven zonder aandacht. Dus telkens wanneer je aandacht nodig hebt, je alleen voelt, je niet gezien voelt, wil dat zeggen dat het kind in jou aandacht nodig heeft, gezien wil worden of gezelschap nodig heeft. Dat kun je dan aan je innerlijke kind geven dankzij de innerlijke reizen, zie "het gekwetste kind".

VECHTEN:

Je hebt als kind geleerd om aandacht te trekken door lastig te zijn. Je schreeuwde, je speelde de baas en je had weinig oog voor de mensen om je heen. De aandacht die je kreeg was doorspekt met irritatie en boosheid. Maar aandacht was er, ook al was die negatief.

Vaak hebben volwassenen met dit overlevingsmechanisme niet door waarom anderen hen mijden. Ze voelen zich snel boos en uiten dit door dominant of agressief gedrag. Dit pittige gedrag zorgt ervoor dat de boel schijnbaar onder controle wordt gehouden. Van binnen voelen deze mensen zich vaak onzeker of minderwaardig. Terwijl ze zich alleen maar goed willen voelen over zichzelf. Hier zit vaak verdriet en kwetsbaarheid.

VLUCHTEN OF VERMIJDEN:

Je hebt al vroeg geleerd om uit beeld te blijven, vaak was dat rustiger of veiliger. Als kind (en misschien nog steeds) was je gevoelig, de prikkels van buiten voelden al snel intens aan. Daarom ging je zoveel mogelijk naar je eigen kamer en was je het liefst alleen.

Volwassenen die dit mechanisme hebben ontwikkeld, zeggen dat ze het idee hebben niet echt in het leven te staan. Ze voelen vaak een eenzaamheid van binnen. Ze vluchten in werk of andere bezigheden, soms verslavingen. Ook voelen ze zich onzeker in groepen. Ze vragen weinig aandacht en kunnen zich soms onzichtbaar maken. Hier zit vaak verdriet en angst.

BEVRIEZEN: JE GEVOELENS ZIJN BEVROREN:

Als kind deed je erg je best om het allemaal goed te doen. Je had precies door hoe de ander zich voelde en je paste je zoveel mogelijk aan. Je deed erg je best om alles binnen het gezin in rechte banen te leiden, zodat er een veilige stabiele omgeving voor jou ontstond.

Deze volwassenen hebben voelsprieten voor hun omgeving ontwikkeld, zodat ze overal op in kunnen springen. Hun aandacht is constant naar buiten gericht, ze geven veel en ze zijn alert op externe signalen. Het risico is dat ze zelf niet voelen wat ze nodig hebben en over hun grenzen (laten) gaan, met als resultaat uitputting of een burn-out.

Ze bevriezen dan juist door die overprikkeling, je kunt dit dan niet verwerken in een korte tijd. Ook kan overprikkeling ‘verslavend’ werken, het is dan de adrenaline die geactiveerd wordt. Hier zit vaak de pijn van het niet gewaardeerd worden en het gevoel dat er over hun grenzen wordt gegaan.

In alle hierboven genoemde situaties kom ik tegen dat HSP mensen zijn gestopt met voelen. Het was niet veilig, werd niet gezien, gewaardeerd dat je als kind emoties, behoeftes en gevoelens had. Leren voelen wat er echt is, bevordert weer een gevoel van eigenwaarde. Wat je voelt en wilt is echt heel belangrijk.

Echt veranderen kost veel wilskracht. Die wilskracht moet je trainen, want uiterlijke verleidingen en innerlijke saboteurs liggen op de loer. Veel mensen vallen na verloop van korte of lange tijd weer terug in bekende patronen. “Als je het heel druk hebt of stress hebt, doet dat ook iets met je hormonen en hersenen. Je kunt minder hebben en je neemt daardoor minder informatie op.

Je brein kiest dan automatisch de bekende, meest gelopen route, een karrenspoor noem ik dat.. En voor je het weet zit je weer in je vertrouwde, veilige modus.

Veranderen is dus vooral een kwestie van heel bewust en vooral met aandacht leven. We kunnen het wel, maar het gaat zeker echt vanzelf. Het leven draait om bewuste keuzes maken en jezelf hier dagelijks in trainen tot het een nieuwe gewoonte wordt. Het duurt 21 dagen in de hersenen voordat je een nieuw ‘karrenspoor’ aan hebt gelegd.

Als je dan vaker dat nieuwe ‘karrenspoor’ gebruikt wordt dit een nieuw gedrags- en denk patroon. Eigenlijk hoef je iets maar een maand consequent te doen, en daarna zorgt het ‘karrenspoor’ ervoor dat jij het automatisch doet. Dit is hetzelfde als wat je nu automatisch doet zonder erbij na te denken, als je je hier niet bewust van bent is dit niet altijd zo constructief en positief voor jou zelf. Kies je voor verandering, of ben je tevreden met je huidige situatie en blijf je waar je bent?


Het is de fase waarin wij onze persoonlijkheid opbouwen en waarin alles wat we 'meekrijgen', ook van het familiegeweten, ons verdere leven, onze relaties en onze liefdesvaardigheid bepaalt.

Het is in deze jaren dat we een karakterpantser opbouwen door onverwerkte emoties, belevenissen en trauma's te verdringen. Deze worden als chronische spierspanningen in ons lichaam opgeslagen.

In deze periode hebben ouders alles gegeven wat ze konden geven. Je ouders verwijten dat ze je dit en dat niet konden geven, maakt je zwak en tot een slachtoffer. Mensen die verwijten hebben naar hun ouders of partner gebruiken ze meestal als uitvlucht om zelf niet verantwoordelijk te hoeven zijn voor het mislukken van hun leven.

Voor de meeste mensen lijkt het makkelijker datgene wat bij hen onvervuld is naar buiten te projecteren ( naar ouders, partner) en anderen de schuld te geven.

Als jij je leven op gang wilt brengen, dank je je ouders voor wat ze wél hebben gegeven, met name je leven. Voor de rest zorg je zelf. Deze houding geeft je kracht. Een goede manier om dat te doen is de verantwoordelijkheid voor je innerlijke kind nemen.

Je innerlijke kind is het kind dat we zelf ooit waren. Dit kind leeft nog altijd in ons, ook al zijn we ons daar niet van bewust. Meestal is het diep verdrongen, genegeerd en verlaten. In wezen vertegenwoordigt dit kind onze kwetsbaarheid. Alle onvervulde verlangens vinden we terug bij dit innerlijke kind.

Het gekwetste kind uit je jeugd, wat er niet mocht zijn, wat niet gehoord werd, wat niet gezien werd, wat geen kind heeft kunnen zijn, omdat vader of moeder allerlei trauma's droeg en vanuit hen verwondingen jou niet goed kon opvoeden of er voor jou niet kon zijn.

In een sessie op afstand doe ik healing en kan voor jou de woorden uitspreken die belangrijk zijn bij de innerlijke reis.

Bij een persoonlijke sessie maken we samen een innerlijke reis met je om het gekwetse kind op verschillende onderdelen te kunnen helpen. Hierdoor kom je in je kracht te staan en kan je de dingen beter laten relativeren.

innerlijke reizen kunnen onder andere op:

- Contact met je innerlijke kind opnemen

- Het gekwetste kind in VEILIGHEID brengen

- De ander nodig hebben, het niet alleen kunnen ( relaties)

- Oude zielscontracten loslaten

- De strijd van het gekwetste kind opgeven

- er komen er nog meer...

Aan de hand van jouw verhaal kijken we of ik test het, welke innerlijke reis gepast is bij jouw hulpvraag of dit moment.

Een Innerlijke reis kan dus op afstand en in een persoonlijke sessie.