Terug in de tijd van Napoleon

Wat me altijd is bijgebleven is ook deze bijzondere ervaring die ik graag met je wil delen.

Een vriendin die ik heb leren kennen van een opleiding kindercoaching die ik destijds deed kwam de vraag of ik met haar mee wilde naar België voor de Munay ki ( inwijding van de sjamanen) te gaan doen.
Eerst voelde ik er nog niet zoveel voor, maar na aandringen van haar besloot ik toch mee te gaan.

Toen we met de auto het terrein op reden waar de workshop zou zijn, begon gelijk het alarm te rinkelen.
De eigenaar keek ons vreemd aan en ik begreep er eigenlijk niet veel van, want er was geen brand of alarm te bekennen. De 2 dagen erop is het alarm nog wel een keer of 5 afgegaan maar steeds was er niets.
De volgende dag zei de eigenaar: toen jullie het erf op kwamen rijden, ging het alarm af en ik verwacht daarom dat jij en hij wees naar mij daar iets aan kan doen. Oh, Oké...

Het was een weekend workshop met 2 overnachtingen. De eigenaren vertelde ons dat het pand opnieuw is opgebouwd met de stenen uit de rijd van Napoleon. Wauw, indrukwekkend verhaal maar zonder besef te hebben van wat er allemaal in die tijd afgespeeld is.

In de eerste nacht kwam ik meer tot dat besef, want ik kwam regelrecht in de tijd van Napoleon terecht.
Ook mijn vriendin had er mee te maken, zij hoorde allemaal soldaten schreeuwen, vechten, kanonschoten en ik hoorde 2 kindjes huilen van héél ver weg. Omdat er op het terrein ook 2 kinderen waren daxcht ik eerst dat zij het waren, maar eigenlijk kon dat niet omdat hun verblijven helemaal aan de andere kant van het terrein waren.
Ook lag ik op een behandeltafel en er werd iemand naast me zo op die tafel gekwakt als het ware. Als ik onder het laken bleef liggen, dan voelde ik niks, maar zodra ik mijn been eronder uitstak dan voelde ik allemaal spuiten en prikken in mijn been gezet worden. Geen fijne ervaring dus!

Bij het ontbijt vroeg ik of de kinderen vannacht gehuild hadden en of ze buiten waren geweest, beide waren natuurlijk niet het geval. Ik vertelde mijn verhaal wat ik die eerste nacht meegemaakt had. Ik vroeg ook: wat is er met die kerkklok aan de hand, want hij slaat niet de goede tonen en hij is ook helemaal van slag.
Nou, de eigenaar zei; daar hebben ze al zóveel keer naar gekeken, er is zelfs een nieuwe klok in gehangen en steeds doet hij het niet of is hij nog van slag af. Hij maakte ook een zware BOEM BOEM BOEM... slag.

Hier was dus duidelijk iets aan de hand en ik moest er wat aan doen, want net zoals met het alarm dat weer was begonnen met rinkelen toen wij het terrein op waren gekomen. Ik heb die dag van álles geprobeerd om te zuiveren, in het licht te brengen, tot rust te brengen maar niets was helemaal afdoende, tot...

Ik een bijzondere ingeving kreeg en het héle complex met alle gebouwen, het terrein en de omgeving daarin meegenomen "in het licht" heb gebracht. Onder het eten deed ik dat zo even tussen neus en lippen door.
Maar de eigenaar zei meteen en hij wees mij aan; Jij hebt net wat gedaan!
Ik zei; Ja dat klopt. Ik heb nu het héle complex hier in het licht gezet, want al die dingen los benoemen, dat was een gebed zonder end. Hij zei; het is gewoon voelbaar van wat je gedaan hebt. Het voelt licht aan nu.

Het alarm was vanaf dat moment niet meer afgegaan.
De kerkklok maakte een mooie BIM BAM BOM geluid.
En wat hebben we heerlijk rustig geslapen die laatste nacht.

De eigenaar zei; Volgens mij kwam jij niet voor de workshop hier, maar moest je hier zijn voor wat je gedaan hebt.
Als ik hieraan terugdenk krijg ik tranen in mijn ogen, want zo zijn er nog veel meer dolende zielen die naar het licht willen.

Warme groet, Cora de Wit www.tankaanjezelf.com